یه نفر تو این فیلم هست که سال‌هاست یه چیز رو دنبال می‌کنه و هیچ‌وقت ولش نکرده. و فیلم از همون اول نشون میده که این دنبال کردن، یه جور زندگی کردنه.ماجرا بیشتر از دزدی دریایی، درباره‌ی چیزیه که از نسلی به نسل بعد می‌رسه. گذشته‌ی یه آدم، تصمیم‌هاش، حتی اشتباه‌هاش، ولش نمی‌کنه و می‌افته گردن کسی که حتی تو اون ماجرا نبوده. و بچه‌ها باید یاد بگیرن چطور با چیزی که بهشون رسیده کنار بیان.انتقام هم این‌جا یه جور تله‌ست. اونی که دنبالشه سال‌ها فقط برای همین زنده مونده، و فیلم یواش یواش نشون میده همین چیزی که بهش زندگی داده، همه‌چی رو ازش گرفته.یه خط جالب هم بین علم و خرافاته. یه دختر هست که به هیچ چیز غیرقابل اثبات باور نداره، و دور و برش پر از چیزهاییه که با هیچ حساب و کتابی توضیح داده نمیشه.جک اسپارو هم این‌جا یه جوریه که انگار شانسش داره تموم میشه و خودش هم این رو می‌دونه، ولی هنوز ادا درمیاره که نه. این تضاد، یه غم کوچیک زیر همه‌ی شوخی‌هاشه.

چشمه‌ی جوانی رو همه می‌خوان، ولی هیچ‌کس نمی‌پرسه قیمتش چیه.فیلم یواش یواش نشون میده این رسیدن به زندگی ابدی، همیشه یکی دیگه رو قربانی می‌کنه. و اونی که بیشتر از همه می‌خواد، بی‌رحم‌ترینه. ترس از مردن آدم رو به جایی می‌رسونه که دیگه به هیچ‌کس رحم نمی‌کنه.وسط این ماجراها یه خط دیگه هم هست بین ایمان و بی‌اعتقادی. یه آدم هست که با همه‌ی وجود به چیزی باور داره، و آدم‌های دور و برش که فقط به خودشون و سودشون فکر می‌کنن. فیلم قضاوت نمی‌کنه، فقط کنار هم می‌ذارتشون.جک اسپارو هم این‌جا بیشتر از همیشه تنهاست. نه کشتی داره، نه کسی که پشتش وایسته، و یه جاهایی می‌بینی همون زرنگی همیشگی دیگه جواب نمیده.یه رابطه‌ی نیمه‌کاره هم هست که معلوم نیست کی دروغ میگه و کی واقعاً دلش گیره. همین ابهامش جذابه.فیلم سبک‌تر و ساده‌تره، ولی اون ته یه حرف جدی داره که با همین سادگی بهتر می‌شینه.

هیچ‌کس تو این فیلم کاملاً طرف کسی نیست، و همین کارو جالب می‌کنه. هر کی به هر کی خیانت می‌کنه و آخرش نمی‌فهمی کی واقعاً وفادار بوده.یه حس عجیب پشت کل ماجراست که دوران یه چیزی داره تموم میشه. دزدای دریایی که قبلاً آزاد بودن، حالا بین قانون و دنیایی که بهشون جا نمی‌ده گیر کردن. فیلم یه جورایی داره از یه سبک زندگی خداحافظی می‌کنه.یه جاهایی هم بحث اینه که آدم برای چیزی که دوست داره چقدر حاضره از خودش بگذره. یه تصمیم هست که هر کی جای شخصیت‌ها بود سختش بود، و فیلم وقت می‌ذاره نشونت بده این تصمیم چقدر سنگینه.جک اسپارو هم این بار یه جوریه که یه لحظه نمی‌دونی داره نقشه می‌کشه یا واقعاً گم شده. همین ابهام کار رو دلچسب می‌کنه.یه چیز دیگه هم بگم، فیلم یکم طولانیه و پیچیده. ولی اگه حوصله بذاری، آخرش یه حس تموم شدن بهت میده که کمتر فیلمی میده.

جک اسپارو این بار یه چیزی سراغش اومده که با دروغ و زرنگی نمی‌تونه ازش در بره.یه بدهی قدیمی هست که هر چقدر هم خودشو به اون راه بزنه، تموم نمیشه. فیلم یواش یواش نشون میده بعضی کارها رو آدم هر قدر هم فراموش کنه، یه روز باید حسابشو پس بده.یه سوال دیگه هم زیر ماجراها هست: آدم می‌تونه عمری آزاد باشه، بدون تعهد و بدون وابستگی، ولی آخرش بپرسه این آزادی واقعاً چی بهش داده. فیلم جواب نمی‌ده، فقط یه جاهایی نگاه جک رو نشونت میده و خودت می‌فهمی.بین بقیه شخصیت‌ها هم یه کشمکش هست بین چیزی که می‌خوان و چیزی که باید بکنن، و هیچ‌کس کاملاً سفید یا سیاه نیست.دشمن فیلم هم بیشتر از اینکه ترسناک باشه، غمگینه. یه جوری که نمی‌دونی ازش متنفر باشی یا دلت براش بسوزه.

جک اسپارو تو کل فیلم یه آدم نامرتبه که همه‌ش دروغ میگه و جون خودشو از همه چیز بیشتر دوست داره. ولی آخرش می‌بینی از اونایی که ظاهرشون مرتب و قانونیه، قابل‌اعتمادتره.فیلم یواشکی یه سوال می‌پرسه: شرافت یعنی چی؟ لباس رسمی و لقب و جایگاه، یا کاری که وقتی کار بالا می‌گیره می‌کنی؟ یه عالمه آدم تو فیلم هستن که ظاهرشون درسته، ولی تو لحظه‌ی سخت بی‌رحم‌ترین کارها رو می‌کنن.یه خط دیگه هم هست درباره‌ی چیزهایی که آدم می‌خواد و وقتی بهشون می‌رسه دیگه حسشون نمی‌کنه. طمع یه جاهایی از ترس هم بدتره، چون آدم رو از خودش تهی می‌کنه.و یه چیز که کمتر بهش دقت می‌کنن: دختر فرماندار هم تو قفس زندگی می‌کنه، فقط قفسش طلاییه. دنبال ماجراجویی نیست، دنبال اینه که یکی بذاره خودش باشه.جانی دپ هم کاری کرده که حتی وقتی چرت میگه، باورت میشه یه حساب و کتابی پشتشه.

اِلف یه صحنه داره که آدم اصلی فیلم با تمام ذوقش یه چیزی رو به بقیه نشون میده و همه فقط نگاهش می‌کنن. همون‌جا فهمیدم فیلم می‌خواد یه چیز دیگه بگه.مشکل اون آدم نیست. بقیه یادشون رفته چطوری بی‌دلیل خوشحال باشن. ما بزرگ‌ترها از ترس مسخره شدن، خودمون رو اون‌قدر خاموش کردیم که یکی که هنوز روشنه، عجیب به نظر میاد.یه لایه‌ی دیگه‌ش هم تعلق داشتنه. این‌که آدم یه جایی بزرگ شده و باهاش فرق داره، و باید بفهمه واقعاً کجا جا داره، نه فقط کجا به دنیا اومده.ویل فرل هم جوری بازی کرده که یه لحظه هم حس نمی‌کنی داره ادا درمیاره. همین باعث میشه بخندی و همزمان دلت براش بسوزه.

فیلم رو با این فکر شروع کردم که یه ترسناک معمولیه با یه ایده‌ی جذاب، ولی از یه جایی به بعد دیگه ترس اصلیش اون چیزی نبود که فکر می‌کردم.داستان از یه آرزوی خیلی ساده شروع میشه، آرزوی اینکه یکی دوستت داشته باشه. چیزی که تقریباً همه‌مون یه جایی از زندگی داشتیم. و فیلم آروم آروم نشونت میده که این آرزو، اگه به هر قیمتی برآورده بشه، می‌تونه چقدر ترسناک باشه.یه سوال از اول تا آخر پشتشه: عشقی که انتخاب نشده، هنوز عشقه؟ و وقتی اونی که می‌خوایش دیگه خودش نیست، تو دقیقاً چی رو داری؟جالبش اینه که فیلم یه طرف رو صرفاً بد نشون نمیده. یه جاهایی نمی‌دونی باید از کی بترسی و برای کی ناراحت بشی، و این حس رو تا آخر نگه می‌داره.و یه چیز دیگه، تنهایی توی این فیلم یه حس ناجور داره. از اون تنهایی‌هایی که آدم رو یه جور تصمیم‌های اشتباه می‌کشونه، بدون اینکه خودش بفهمه کجا داره میره.

با این فکر شروع کردم به دیدن که یه کمدی عاشقانه ساده‌ست، از اونایی که از اول می‌دونی آخرش چی میشه. و یه جورایی همین‌طور هم بود، ولی چیزی که منو نگه داشت یه چیز دیگه بود.دختر فیلم همه‌چی رو با منطق و عدد و دلیل حل می‌کنه. نه چون عشق براش مهم نیست، چون ریسک کردن توی احساسات رو بلد نیست. تا وقتی همه‌چی رو با آزمایش و فرضیه توجیه کنه، لازم نیست واقعاً چیزی رو از دست بده.فیلم اون قدر که فکر می‌کنی درباره عاشق شدن نیست. بیشتر درباره اینه که آدم چقدر پشت یه نقش و یه قرارداد قایم میشه که مجبور نباشه بگه "من واقعاً می‌خوامش".لیلی راینهارت و تام بیتمن هم یه جوری کنار هم هستن که بیشتر از دیالوگ، از نگاه‌هاشون چیزی می‌فهمی.فیلم سنگین نیست و آدم رو خسته نمی‌کنه. ولی یه حرفی زیر همین سبکی‌ش داره که بعدش یه ذره توی ذهنت می‌مونه.

وقتی دیدمش ، فهمیدم این سریال فقط یه داستان علمی تخیلی نیست و بیشتر یه سوال جدیه که همه‌مون یه جایی از زندگی از خودمون پرسیدیم: اگه اون موقع یه جور دیگه تصمیم گرفته بودم، الان کجا بودم؟سریال از یه آدم معمولی شروع می‌شه که زندگی آرومی داره و یه شب همه‌چی به هم می‌ریزه. بعد از اون، کل ماجرا درباره اینه که آدم چقدر راحت فکر می‌کنه زندگی‌ای که نداشته، بهتر از چیزیه که داره.یه چیزی که بیشتر از همه بهم چسبید این بود که سریال جواب نمی‌ده کدوم انتخاب درست بوده. فقط نشونت می‌ده که هر انتخابی یه چیزی ازت می‌گیره و یه چیزی بهت می‌ده، و این رو تا آخر قایم نمی‌کنه.جوئل ادگرتون هم خیلی خوب بازی می‌کنه. نگاهش یه جاهایی طوریه که حس می‌کنی هم می‌خواد و هم می‌ترسه.سریال یه جوریه که بعدش یه مدت به تصمیم‌های خودت فکر می‌کنی، حتی اگه نخوای.

دیوانه از قفس پرید یکی از اون فیلم‌هاست که ظاهرش درباره یه تیمارستانه، ولی هر چی جلوتر میری بیشتر حس می‌کنی داره درباره بیرون از تیمارستان حرف می‌زنه.یه سوال از اول تا آخر فیلم پشت همه‌چیزه: دیوونه واقعاً کیه؟ اونی که قوانین رو قبول نمی‌کنه، یا اونی که بدون فکر کردن همه‌چی رو قبول می‌کنه؟ فیلم جواب نمی‌ده، ولی کاری می‌کنه که خودت شک کنی.پرستار اصلی هم یه آدم بد داد و بیدادی نیست. همیشه آروم و مؤدب و مهربونه، ولی همون آرومی و مهربونیه که کنترل رو دست می‌گیره. و ترسناکش همینه، چون این جور کنترل کردن رو توی زندگی عادی هم زیاد دیدیم.جک نیکلسون هم یه جوری وسط این فضای خفه می‌ترکه که حس می‌کنی یه نفر داره نفس می‌کشه. و بقیه بیمارا هم هر کدوم یه داستان دارن که اگه دقت کنی، از ظاهرشون خیلی عمیق‌تره.

هر بار می‌بینم، حس می‌کنم یه فیلم ابرقهرمانی نیست !داستان واقعاً درباره اینه که آدم تا کجا حاضره پای چیزی که درسته بایسته، وقتی کسی داره تمام تلاشش رو می‌کنه ثابت کنه همه چی بی‌معنیه.جوکر هم اینجا یه آدم بد معمولی نیست. هدفش پول و قدرت نیست، می‌خواد نشون بده آدم‌ها با یه فشار کوچیک از اصولشون دست می‌کشن. و ترسناکیش همینه که یه جاهایی نمی‌تونی صد در صد جواب بدی که اشتباه می‌گه.بتمن هم اینجا قهرمان تمیز و بی‌دغدغه‌ای نیست. هر کاری می‌کنه یه هزینه داره و فیلم این هزینه رو قایم نمی‌کنه.هیث لجر هم یه جوری بازی کرده که بعد فیلم هم ولت نمی‌کنه.

شاینینگ رو که دیدم تا چند روز ذهنم باهاش درگیر بود، ولی نه از اون ترسناک‌هایی که شب خوابت نمی‌بره.اولش فکر می‌کنی یه فیلم ترسناک معمولیه. یه هتل خالی، یه خانواده، برف و سکوت. ولی کم‌کم می‌فهمی ترس اصلی از جای دیگه‌ای میاد، از چیزی که توی خود آدم‌ها خوابیده.فیلم هیچ‌وقت صاف و راست بهت نمی‌گه چی داره اتفاق میافته. یه جاهایی مطمئن نیستی داری واقعیت رو می‌بینی یا چیزی که توی ذهن یکی از آدم‌هاست. این شک رو هم عمداً نگه می‌داره.از یه جایی به بعد دیگه بحث روح و جن نیست. بحث اینه که وقتی آدم از خودش و شکستش فرار می‌کنه و تو یه فضای بسته گیر میفته، چی میشه. بعضی چیزها بیرون نیستن، همراه خودت میان تو.بازی جک نیکلسون هم یه داستان جداست. نگاهش اون‌قدر عجیبه که نمی‌دونی بهش بخندی یا ازش بترسی.من دو بار دیدمش و دفعه دوم چیزایی دیدم که اولی اصلاً متوجهشون نشده بودم.

آنچارتد از اون ماجراجویی‌هاییه که آدمو یاد گنج‌یابی‌های قدیمی و سفرهای پرخطر میندازه؛ پر از معما، نقشه‌های مخفی و جاهایی که هرکسی جرئت پا گذاشتن بهشون رو نداره.داستان درباره نیتن دریکه که وارد ماجرای پیدا کردن یه گنج افسانه‌ای میشه، اما خیلی زود معلوم میشه آدم‌های دیگه‌ای هم دنبال همون گنجن. چیزی که برام جذابه، اینه که توی این مسیر فقط شانس و زرنگی مهم نیست؛ اعتماد کردن به آدم‌ها هم می‌تونه سرنوشت همه‌چیز رو عوض کنه.اگه عاشق ماجراجویی، کشف گنج و دردسرهایی هستی که پشت هر پیچ منتظرن، این فیلم حسابی سرگرمت می‌کنه.

فیلم تلخیه درباره جوونی که استعداد و آینده خوبی داره، ولی کم‌کم درگیر اعتیاد میشه و همه‌چیز از کنترلش خارج میشه.چیزی که فیلم رو دردناک می‌کنه اینه که نشون میده اعتیاد چطور می‌تونه آرزوها و استعدادهای یه آدم رو نابود کنه، بدون اینکه خودش از همون اول بفهمه چقدر داره سقوط می‌کنه. گاهی آدم برای فرار از دردها و مشکلاتش به چیزی پناه می‌بره که در نهایت خودش تبدیل به بزرگ‌ترین مشکل زندگیش میشه.فیلم واقعاً تلنگر سنگینیه؛ مخصوصاً وقتی می‌بینی چقدر فاصله هست بین چیزی که یه آدم می‌تونست بشه و چیزی که در نهایت گرفتارشه.

از اون فیلم‌هاست که نشون میده همیشه مرز بین آدم خوب و بد اون‌قدرها هم مشخص نیست. داستان یه دزد حرفه‌ای، یه کارآگاه سمج و زنی رو دنبال می‌کنه که از شرایط کاریش خسته شده و هرکدوم به دلیلی دنبال یه تغییر بزرگ توی زندگیشونن.چیزی که برام جالبه، اینه که هرکدوم از این آدم‌ها یه جورایی توی زندگی خودشون گیر افتادن؛ یکی دنبال فرار از گذشته‌ست، یکی دنبال اثبات خودشه و یکی می‌خواد بالاخره حقش رو بگیره. فیلم این سؤال رو پیش می‌کشه که آدم‌ها تا کجا حاضرن برای رسیدن به چیزی که می‌خوان، از خط قرمزهاشون عبور کنن.

داستان مردیه که با شروع جنگ، زندگی قبلیش رو کنار می‌ذاره و وارد مسیری میشه که دیگه برگشتن ازش آسون نیست.چیزی که فیلم رو برام جذاب کرد، تغییر آدمیه که شاید هیچ‌وقت فکر نمی‌کرد روزی اسلحه دست بگیره و برای زنده موندن بجنگه. فیلم نشون میده جنگ چطور می‌تونه زندگی یه آدم رو زیرورو کنه و چطور نفرت و انتقام می‌تونن مسیر زندگی انسان رو عوض کنن. وقتی پای خونه و زندگی و چیزهایی که دوستشون داری وسط باشه، جنگ دیگه فقط یه درگیری بین دو طرف نیست؛ چیزی میشه که تا عمیق‌ترین بخش وجودت نفوذ می‌کنه.

چیزی که بیشتر از همه جذبم کرد اینه که فیلم چطور آروم‌آروم نشونت میده قدرت و خانواده چقدر می‌تونن روی تصمیم‌های یه آدم تأثیر بذارن. فضای مافیا و اتفاقاتش جذابه، ولی چیزی که باعث میشه فیلم فقط یه داستان جنایی معمولی نباشه، شخصیت‌ها و رابطه بین اعضای خانواده‌ست. مخصوصاً تغییرات بعضی شخصیت‌ها رو خیلی خوب می‌بینی، بدون اینکه فیلم لازم باشه مدام برات توضیح بده چرا دارن این‌طوری میشن. با اینکه فیلم قدیمیه، هنوز فضای سنگین و جذابی داره و دیالوگ‌ها و شخصیت‌هاش خیلی راحت توی ذهن می‌مونن.

یه فیلمیه که از همون اول یه حس عجیب و سنگین داره و مدام باعث میشه به چیزهایی که می‌بینی شک کنی. هرچی جلوتر میره بیشتر احساس می‌کنی یه چیزی سر جاش نیست، ولی فیلم خیلی خوب اطلاعات رو قطره‌قطره میده و نمیذاره راحت بفهمی قضیه چیه. فضای جزیره، بارون و اون حس خفگی و تنهایی هم خیلی به این حال‌وهوا کمک کرده. از اون فیلم‌هاست که بعد از تموم شدنش چند دقیقه بهش فکر می‌کنی و بعضی چیزها رو دوباره تو ذهنت مرور می‌کنی.

چیزی که خیلی توجهم رو جلب کرد رابطه‌ی سالیری و موتسارت بود؛ مخصوصاً حس عجیبی که سالیری نسبت به استعداد موتسارت پیدا می‌کنه. یه طرف با تمام وجودش برای موسیقی تلاش کرده، طرف دیگه انگار بدون اینکه حتی قدرش رو بدونه نابغه‌ست. همین باعث میشه حسادت و درگیری سالیری کم‌کم خیلی قابل لمس بشه. فیلم هم با اینکه درباره موسیقی و آدم‌های قرن هجدهمه، احساساتی مثل حسادت، عقده و مقایسه کردن خودمون با آدم‌های موفق‌تر رو خیلی خوب نشون میده.

از اون سریال‌هاییه که خیلی سریع می‌برتت وسط فضای خلافکاری و باندهای خانوادگی، ولی چیزی که بیشتر از همه به چشم میاد رابطه‌ها و بازی قدرت بین شخصیت‌هاست. فضای سریال سنگین و جدیه و شخصیت‌ها هم خیلی راحت قابل اعتماد نیستن، برای همین مدام حس می‌کنی ممکنه یه تصمیم کوچیک همه‌چیز رو به هم بریزه. در کنارش بازی‌ها و دیالوگ‌ها هم حس خوبی به فضای مافیایی سریال دادن و باعث شدن خیلی راحت بشه باهاش همراه شد.

این قسمت فضای ترسناک و سنگین خوبی داره و بیشتر روی همون حس ناشناخته و ترسی کار می‌کنه که نمی‌دونی دقیقاً قراره چی از دل تاریکی بیرون بیاد. چندتا صحنه واقعاً می‌تونه غافلگیرت کنه و فضای «The Further» هم همچنان حس خاص خودش رو داره. به نظرم چیزی که بیشتر جذابه اینه که فیلم فقط دنبال جامپ‌اسکر نیست و سعی می‌کنه اون حس ناامنی و ترس دائمی رو نگه داره.

این یکی نسبت به فیلم‌های قبلی اسپایدرمن حس پخته‌تر و جدی‌تری داره، ولی همچنان اون شوخی‌ها و حال‌وهوای مخصوص پیتر رو حفظ کرده. چیزی که بیشتر دوست داشتم اینه که فیلم فقط دنبال اکشن و مبارزه نیست و بیشتر حس می‌کنی پیتر وارد یه مرحله تازه از زندگی شده و باید با فشار و مسئولیت بیشتری کنار بیاد. در کنارش صحنه‌های اکشن و حضور شخصیت‌های جدید هم باعث میشه ریتم فیلم خوب بمونه و حوصله‌ات سر نره. در مجموع یه اسپایدرمن متفاوت‌تر و بالغ‌تره که هنوز هم همون حس آشنای این شخصیت رو داره.

قسمت دوم حتی از اولی هم یه جاهایی خنده‌دارتره، مخصوصاً وقتی کوین دوباره سر و کله‌اش با همون دوتا دزد پیدا میشه. تله‌هایی که این دفعه می‌چینه واقعاً از شدت مسخره‌بازی و ضربه‌هایی که می‌خورن آدم رو می‌کشه از خنده. بعضی صحنه‌ها انقدر اغراق‌شده‌ست که فقط باید بشینی نگاه کنی و بخندی. در کل همون حس قسمت اول رو داره، ولی این بار با فضای نیویورک و دردسرهای بزرگ‌تر و خنده‌های بیشتر.

یه کمدی واقعاً درجه‌یکه، مخصوصاً وقتی کوین شروع می‌کنه برای دزدها تله گذاشتن؛ بعضی صحنه‌ها انقدر بامزه و غیرمنطقیه که واقعاً از خنده پاره میشی. هرچی جلوتر میره خرابکاری‌ها بیشتر میشه و واکنش‌های دزدها هم خنده‌دارترش می‌کنه. با اینکه سال‌ها از ساختش گذشته، هنوزم اونقدر خوبه که می‌تونی بشینی ببینیش و از اول تا آخرش بخندی.

اولش شاید فکر کنی با یه فیلم علمی‌تخیلی معمولی طرفی، ولی هرچی جلوتر میره داستانش خیلی بیشتر از چیزی که انتظار داری معنا پیدا می‌کنه. چیزی که برام جالب بود اینه که فیلم خیلی خوب با مفهوم زمان و انتخاب‌های آدم بازی می‌کنه و نشون میده همیشه چیزی که از یه اتفاق می‌فهمیم، لزوماً کل ماجرا نیست. فضای فیلم هم آروم و مرموزه و بیشتر از اینکه بخواد با هیجان زیاد جلو بره، کاری می‌کنه مدام حدس بزنی واقعاً چه اتفاقی داره میفته.‌#پیشنهادی

قسمت دوم بیشتر از اینکه صرفاً ادامه‌ی داستان قسمت اول باشه، نشون میده وقتی استرنج با قدرت‌هایی خیلی بزرگ‌تر از خودش روبه‌رو میشه، دیگه نمی‌تونه همه‌چیز رو با منطق و توانایی خودش حل کنه. رابطه‌اش با واندا هم بخش جالبیه و تصمیم‌هایی که می‌گیره باعث میشه بعضی جاها واقعاً بین درست و غلطش بمونی. فضای فیلم هم خیلی متفاوت‌تر و تاریک‌تر از قسمت اوله و چندتا صحنه عجیب و خلاقانه داره که احتمالاً بیشتر از خود داستان تو ذهنت می‌مونه.

شروعش شاید یه کم شبیه داستان‌های ابرقهرمانی معمول مارول به نظر بیاد، ولی چیزی که بیشتر توجهم رو جلب کرد تغییر خود استرنج بود. یه آدم خیلی مغرور و مطمئن به خودش که بعد از یه اتفاق، مجبور میشه قبول کنه همیشه قرار نیست همه‌چیز تحت کنترلش باشه. قسمت یاد گرفتنش هم جذابه، مخصوصاً اینکه کم‌کم از یه جراح خودخواه تبدیل میشه به کسی که حاضر میشه برای چیز بزرگ‌تری از خودش کوتاه بیاد. فضای جادویی و دنیاهای عجیبش هم باعث شده فیلم حس متفاوتی نسبت به خیلی از فیلم‌های مارول داشته باشه.

اولش فکر می‌کنی با یه رابطه معمولی طرفی، ولی کم‌کم اتفاقاتی میفته که کلاً نگاهت به شخصیت‌ها و رابطه‌شون عوض میشه. چیزی که برام جالب بود اینه که فیلم درباره کنترل کردن یه آدم و گرفتن حق انتخابشه، ولی اینو خیلی مستقیم و شعاری نمیگه و بیشتر از طریق اتفاقات داستان نشونش میده. فضای فیلم هم ترکیب جالبی از هیجان، خشونت و یه مقدار طنز سیاهه و باعث میشه ریتمش خسته‌کننده نشه.

فضای فیلم یه جورایی هم قشنگه هم تاریک و ترسناک. داستان اسکروج هم جالبه، یه آدم خیلی خسیس و سرد که انگار هیچ‌چیزی جز پول براش مهم نیست و کم‌کم با چیزهایی روبه‌رو میشه که باعث میشه به زندگی خودش و رفتاری که با بقیه داشته فکر کنه. به نظرم قسمت جذابش همین تغییریه که توی شخصیتش اتفاق میفته و اینکه می‌بینی یه آدم می‌تونه بعد از این همه سال هنوز مسیرش رو عوض کنه. در کل حال‌وهوای خاصی داره و برخلاف چیزی که از یه فیلم کریسمسی انتظار داری، بعضی جاها واقعاً تاریک و سنگینه.

نامحدود فقط درباره قرصی نیست که باعث میشه آدم باهوش‌تر بشه؛ چیزی که بیشتر از همه جذبم کرد، اینه که فیلم نشون میده اگر یک‌دفعه به نسخه‌ای از خودت تبدیل بشی که همیشه آرزوش رو داشتی، باز هم ممکنه حریص‌تر بشی و بیشتر بخوای. اولش همه‌چیز شبیه یک زندگی ایده‌آله؛ اعتمادبه‌نفس، پول، موفقیت و توانایی انجام کارهایی که قبلاً حتی تصورش رو نمی‌کردی، ولی کم‌کم معلوم میشه این قدرت بدون هزینه نیست. فیلم در کنار فضای سرگرم‌کننده‌اش، یه سؤال جالب هم مطرح می‌کنه: اگه واقعاً می‌تونستی تمام ظرفیت ذهنت رو استفاده کنی، آیا خودت رو بهتر می‌کردی یا فقط خواسته‌هات رو بزرگ‌تر؟

از اون فیلم‌هاییه که بیشتر از هک و دنیای سایبری، با مفهوم هویت بازی می‌کنه.چقدر از چیزی که درباره خودمون می‌دونیم واقعاً خودِ ماست؟ چقدرش تصویریه که برای بقیه ساختیم؟ فیلم خیلی خوب مرز بین واقعیت، هویت و چیزی که می‌خوایم باشیم رو به هم می‌ریزه.هرچی جلوتر میره، بیشتر حس می‌کنی نباید به چیزی که می‌بینی خیلی راحت اعتماد کنی. از اون فیلم‌هاست که بعد از تموم شدنش تازه می‌فهمی چرا اسمش «من کی هستم» بوده.

رستگاری در شاوشنک برای من بیشتر از داستان یه زندانیه؛ درباره امیدیه که حتی وقتی همه‌چیز علیه آدمه، نباید ازش دست کشید.آدم ممکنه سال‌ها توی شرایطی گیر کنه که فکر کنه دیگه هیچ راهی وجود نداره، ولی تا وقتی امید و اراده‌اش رو از دست نداده، هنوز همه‌چیز تموم نشده.چیزی که فیلم خیلی قشنگ نشون میده اینه که آزادی فقط بیرون رفتن از یه زندان نیست؛ گاهی اول باید ذهن آدم از اون زندان آزاد بشه.

لوسی یه سؤال جالب رو می‌ذاره جلوی آدم؛ اگه واقعاً محدودیت‌هایی که برای ما ساخته شده کنار بره، چی میشه؟شاید خیلی از چیزهایی که فکر می‌کنیم «طبیعیه»، فقط محدودیت‌هایی باشن که از اول بهشون عادت کردیم. حالا اگه بتونیم از این مرزها عبور کنیم و به یه نسخه بالاتر از خودمون برسیم، واقعاً چه چیزی انتظارمون رو می‌کشه؟برای من جذاب‌ترین بخش لوسی همین فکره؛ اینکه شاید چیزی که ما اسمش رو «حد توانایی انسان» گذاشتیم، واقعاً آخر خط نباشه.

نوستالژی دهه هشتادیاس یه کمدی کریسمسی خیلی بامزه‌ست، ولی چیزی که باعث میشه دوستش داشته باشم اینه که همه‌چیز رو از نگاه یه آدم خیلی ساده و خوش‌بین می‌بینی.داستان درباره بادیه؛ کسی که با دنیایی روبه‌رو میشه که برای خودش کاملاً جدیده و با همون سادگی و ذوق بچگانه‌اش وارد زندگی آدم‌های دیگه میشه.فیلم بیشتر از اینکه دنبال داستان پیچیده باشه، درباره حفظ کردن اون حس کودکانه و خوش‌بینیه؛ حتی وقتی بزرگ شدی و دنیا دیگه مثل قبل ساده نیست. کمدی‌هاش هم واقعاً حال آدمو خوب می‌کنه.

ایده‌ی جالبی داره؛ مخصوصاً برای کسی که به موجودات فضایی و اتفاقات ناشناخته علاقه داره. فیلم از یه اتفاق عجیب شروع میشه و کم‌کم آدم رو وارد ماجرایی می‌کنه که مرز بین چیزی که می‌شناسیم و چیزهایی که هنوز نمی‌دونیم واقعاً کجاست.چیزی که برام جالب بود، بحث ارتباط انسان با یه موجود یا دنیای ناشناخته‌ست و اینکه وقتی با چیزی روبه‌رو میشی که هیچ توضیحی براش نداری، چقدر نگاهت به دنیا می‌تونه تغییر کنه.فضاش بیشتر مرموزه تا ترسناک و بیشتر روی کنجکاوی و کشف ناشناخته‌ها جلو میره.

تعطیلات دوستانه از اون کمدی‌هاییه که بیشتر از اینکه دنبال یه داستان پیچیده باشه، می‌خواد چند ساعت سرگرمت کنه و واقعاً هم تو این کار موفقه.داستان از جایی جالب میشه که یه زوج نسبتاً آروم با یه زوج کاملاً دیوونه و غیرقابل‌پیش‌بینی آشنا میشن. جان سینا هم دقیقاً توی همون نقشی قرار گرفته که انتظار داری؛ پرانرژی، شلوغ و غیرقابل‌کنترل.چیزی که فیلم رو بامزه می‌کنه، تفاوت این آدم‌ها و دردسرهاییه که از کنار هم قرار گرفتنشون به وجود میاد. برای یه کمدی سبک و بی‌دردسر، انتخاب سرگرم‌کننده‌ایه.

از اون فیلم‌هاییه که آروم آروم دلتو می‌گیره.داستان دو نفره که حتی برای دوست داشتن هم باید از هم فاصله بگیرن و همین موضوع، رابطه‌شون رو خیلی متفاوت می‌کنه. چیزی که بیشتر از همه توی فیلم حس میشه، حسرتِ لمس کردن، کنار هم بودن و داشتن چیزهای ساده‌ایه که خیلی وقت‌ها قدرشون رو نمی‌دونیم.فیلم غمگینه، ولی از اون غم‌هایی که بعد از تموم شدنش یه مدت توی ذهنت می‌مونه.

اینسپشن از اون فیلم‌هاییه که موقع دیدنش باید حواست جمع باشه، چون هرچی جلوتر میره بیشتر وارد دنیایی میشی که تشخیص واقعیت از خیال سخت‌تر میشه.چیزی که برای من جذاب بود، تأثیر فکرها روی ذهن آدمه؛ اینکه یه ایده می‌تونه وارد ذهنت بشه و اونقدر رشد کنه که روی تصمیم‌ها و کل زندگیت اثر بذاره.در کنارش، فیلم خیلی خوب سراغ خاطرات، عذاب وجدان و وابستگی آدم به گذشته میره. پایانش هم جوریه که بعد از تموم شدن فیلم احتمالاً چند دقیقه بهش فکر می‌کنی.

میان‌ستاره‌ای فقط یه فیلم درباره فضا و سفر در زمان نیست؛ بیشتر از هرچیزی درباره عشق، زمان و انتخاب‌هاییه که آدم برای کسایی که دوستشون داره انجام میده.چیزی که برای من جذابه اینه که فیلم بین علم و احساس تعادل خیلی خوبی برقرار می‌کنه. از یه طرف با مفاهیمی مثل نسبیت، زمان و جهان‌های ناشناخته درگیرت می‌کنه، از طرف دیگه نشون میده زمان برای آدم‌ها چقدر می‌تونه باارزش و بی‌رحم باشه.در نهایت، بیشتر از اینکه فقط درباره نجات بشریت باشه، درباره اینه که انسان تا کجا حاضر میشه برای امید و آدم‌هایی که دوستشون داره پیش بره.

In Time فقط یه فیلم علمی‌تخیلی درباره زمان نیست؛ در اصل یه جور نقد به اختلاف طبقاتی و سیستمیه که توش زمان تبدیل به پول شده.آدم‌های ثروتمند عملاً می‌تونن قرن‌ها زندگی کنن، ولی آدم‌های فقیر باید برای چند ساعت یا چند روز بیشتر زندگی کردن بجنگن. همین ایده خیلی خوب نشون میده وقتی حتی «زمان زندگی» هم تبدیل به سرمایه بشه، فاصله بین آدم‌ها چقدر می‌تونه بی‌رحمانه باشه.فیلم در کنار هیجان و داستان خودش، مدام این سؤال رو می‌ندازه وسط که واقعاً صاحب زندگی خودمونیم یا فقط داریم برای زنده موندن توی یه سیستم کار می‌کنیم.

باشگاه مشت‌زنی برای من بیشتر از یه فیلم درباره دعوا و خشونته. به نظرم یکی از مهم‌ترین چیزهایی که مطرح می‌کنه، بردگی مدرنه؛ اینکه چطور آدم‌ها کم‌کم توی کار، مصرف‌گرایی و یه زندگی تکراری گیر می‌کنن و فکر می‌کنن انتخاب خودشونه.از طرف دیگه، فیلم خیلی خوب وارد ذهن شخصیت اصلی میشه و نشون میده وقتی آدم از درون خالی و سردرگم باشه، ممکنه برای پیدا کردن هویت و معنای زندگی به راه‌های خیلی افراطی کشیده بشه.چیزی که دوست داشتم اینه که فیلم جواب آماده بهت نمی‌ده؛ بیشتر وادارت می‌کنه درباره هویت، آزادی و سبک زندگی خودت فکر کنی.

هدف سگ‌ها واقعاً فیلم قشنگ و احساسیه. داستانش از زاویه دید یه سگ روایت میشه و خیلی خوب نشون میده که چقدر رابطه بین یه سگ و صاحبش می‌تونه عمیق باشه.فیلم هم لحظه‌های بامزه و شیرین داره، هم جاهایی احساساتت رو درگیر می‌کنه. چیزی که بیشتر دوست داشتم اینه که بعد از تموم شدنش، یه حس خوب و ماندگار باهات می‌مونه.

سفر یک سگ واقعاً فیلم دوست‌داشتنی و احساسیه. داستانش خیلی راحت باهات ارتباط می‌گیره و کاری می‌کنه از همون اول به شخصیت‌ها و اتفاقاتش اهمیت بدی.فیلم هم لحظه‌های بامزه داره، هم احساسی و در کل حس خیلی خوبی منتقل می‌کنه. مخصوصاً اگه عاشق سگ‌ها باشی، احتمالاً خیلی راحت باهاش ارتباط می‌گیری.

مگه کسی هست این شاهکارو ندیده باشه؟فرار از زندان از اون سریال‌هاییه که از همون قسمت‌های اول می‌کشونتت توی داستان. نقشه مایکل برای فرار از زندان و اتفاقاتی که بعدش میفته واقعاً پر از هیجان و غافلگیریه.شخصیت‌هاش هم خیلی خوبن و هر قسمت یه جوری تموم میشه که دلت می‌خواد سریع بری سراغ قسمت بعد. واقعاً یکی از اون سریال‌هاییه که خاطره‌ش می‌مونه.

داستان پابلو اسکوباره؛ کسی که از یه قاچاقچی معمولی به یکی از معروف‌ترین و قدرتمندترین افراد دنیای مواد مخدر تبدیل شد.نارکوس خیلی خوب فضای اون دوره و زندگی اسکوبار رو نشون میده؛ از کارتل و پول و قدرت گرفته تا درگیری‌هایی که کم‌کم بزرگ‌تر میشن.چیزی که بیشتر جذبم کرد اینه که بخش زیادی از داستان بر اساس اتفاقات واقعیه و همین باعث میشه موقع دیدنش بیشتر درگیر ماجرا بشی. بعضی قسمت‌ها واقعاً کشش زیادی دارن و سخت میشه بعدش قسمت بعدی رو نبینی.

وست‌ورلد واقعاً سریال خاصیه. داستانش درباره یه پارک تفریحیه که آدم‌ها می‌تونن توش با ربات‌هایی که تقریباً شبیه انسانن هر کاری بکنن.هرچی جلوتر میره، داستان خیلی بیشتر از چیزی که اول فکر می‌کنی پیچیده میشه و مدام چیزهای جدیدی رو می‌فهمی. مخصوصاً سوال‌هایی که درباره انسان بودن، آگاهی و اختیار مطرح می‌کنه خیلی جذابه.از اون سریال‌هاست که بعد از هر قسمت یه مدت بهش فکر می‌کنی.

طلسم شدگان خیلی خفنه حتما دوبله اش و ببینید. داستانش درباره یه پرنسسه که اصلاً شبیه پرنسس‌های معمولی نیست و کلاً دنبال دردسر و ماجراجوییه.شوخی‌هاش خیلی وقتا غیرمنتظره‌ست و شخصیت‌هاش هم هرکدوم یه مدل خاص خودشون رو دارن. قسمت‌هاش هم جوریه که راحت پشت سر هم می‌بینیش.من خودم از فضای فانتزی و مسخره‌بازی‌های بامزه‌ش خیلی خوشم اومد.

استرنجر تینگز واقعاً سریال جذابیه. داستانش از یه اتفاق عجیب شروع میشه و کم‌کم وارد یه دنیای خیلی متفاوت میشی.چیزی که من بیشتر دوست داشتم اینه که فقط روی ترس و موجودات عجیب تمرکز نداره و شخصیت‌ها و رابطه‌هاشون هم خیلی خوب جلو میرن. هرچی بیشتر می‌بینیش، بیشتر کنجکاو میشی ببینی آخرش قضیه به کجا می‌رسه.کلاً از اون سریال‌هاست که راحت می‌تونی چند قسمت پشت سر هم ببینی.

Silo از اون سریال‌هاییه که با یه ایده ساده شروع میشه ولی خیلی زود می‌فهمی پشت این دنیای عجیب، رازهای زیادی وجود داره.داستان درباره مردمیه که در یک سازه عظیم زیرزمینی زندگی می‌کنن و قوانین سختی برای حفظ این جامعه وجود داره. چیزی که جذابه اینه که سریال کم‌کم اطلاعات میده و هر جواب، چندتا سؤال جدید برات ایجاد می‌کنه.فضای مرموز و داستان معمایی Silo باعث میشه مدام بخوای بفهمی واقعاً بیرون چه خبره و چه چیزی از مردم پنهان شده.

آقای ربات فقط یه سریال درباره هک و تکنولوژی نیست؛ بخش جذابش جاییه که وارد ذهن الیوت میشه و با موضوعاتی مثل تنهایی، هویت و اختلالات روانی درگیر میشه.نحوه نمایش ذهن و ادراک الیوت باعث میشه خیلی وقت‌ها نتونی به چیزهایی که می‌بینی با خیال راحت اعتماد کنی و همین، داستان رو جذاب‌تر می‌کنه.در کنار داستان هکری، جنبه‌های روان‌شناختی سریال واقعاً پررنگ و حساب‌شده‌ست و باعث میشه الیوت یکی از متفاوت‌ترین شخصیت‌هایی باشه که توی سریال‌ها می‌بینی.

فرام از اون سریال‌هاییه که خیلی خوب حس ترس و کنجکاوی رو با هم ترکیب می‌کنه. داستان از جایی شروع میشه که یه گروه آدم توی شهری عجیب گیر می‌افتن و راه فراری ندارن.چیزی که بیشتر جذبم کرد، معماهای زیاد و سوال‌هاییه که مدام درباره این دنیا برات ایجاد میشه. فضای سریال هم واقعاً مرموز و سنگینه و هرچی جلوتر میری، بیشتر می‌خوای بفهمی قضیه از چه قراره ...

لوسیفر از اون سریال‌هاییه که ترکیب جالبی از جنایی، فانتزی و کمدی داره. خود شخصیت لوسیفر هم به‌شدت جذابه و بازی تام الیس باعث شده شخصیتش خیلی خوب دربیاد. پرونده‌های جنایی در کنار داستان اصلی سریال باعث میشن ریتمش همیشه سرگرم‌کننده بمونه و رابطه بین شخصیت‌ها هم کم‌کم جذاب‌تر میشه ...

مردگان متحرک فقط یه سریال زامبی‌محور نیست ، چیزی که بیشتر جذبت می‌کنه، دنیاییه که بعد از فروپاشی ساخته و آدم‌هایی که مجبور میشن توی اون دنیا زندگی کنن. روابط بین شخصیت‌ها، تصمیم‌هایی که می‌گیرن و فضای پرتنش سریال باعث میشه خیلی راحت باهاش درگیر بشی. بعضی قسمت‌ها واقعاً سنگین و هیجان‌انگیزن و فضای آخرالزمانی سریال هم خیلی خوب دراومده ...

بریکینگ بد واقعاً یه شاهکاره ♥ داستانش از همون اول جذابه ولی هرچی جلوتر میره، بیشتر درگیرش میشی. شخصیت‌پردازی، بازی‌ها و روند اتفاقات فوق‌العاده‌ست و تقریباً هر قسمت یه چیزی داره که وادارت می‌کنه قسمت بعدی رو ببینی. واقعاً سریالیه که به این راحتی از ذهنت نمیره !

Tenet واقعاً فیلم خفنیه. ایده‌ی داستان و بازی با زمان خیلی جذابه و هرچی جلوتر میره بیشتر درگیرش میشی. اکشن‌ها، موسیقی و فضای فیلم هم فوق‌العاده‌ست و یه حس خاص و متفاوت داره. از اون فیلم‌هاست که بعد از تموم شدنش هنوز ذهنت درگیرشه ...