شاینینگ رو که دیدم تا چند روز ذهنم باهاش درگیر بود، ولی نه از اون ترسناک‌هایی که شب خوابت نمی‌بره.اولش فکر می‌کنی یه فیلم ترسناک معمولیه. یه هتل خالی، یه خانواده، برف و سکوت. ولی کم‌کم می‌فهمی ترس اصلی از جای دیگه‌ای میاد، از چیزی که توی خود آدم‌ها خوابیده.فیلم هیچ‌وقت صاف و راست بهت نمی‌گه چی داره اتفاق میافته. یه جاهایی مطمئن نیستی داری واقعیت رو می‌بینی یا چیزی که توی ذهن یکی از آدم‌هاست. این شک رو هم عمداً نگه می‌داره.از یه جایی به بعد دیگه بحث روح و جن نیست. بحث اینه که وقتی آدم از خودش و شکستش فرار می‌کنه و تو یه فضای بسته گیر میفته، چی میشه. بعضی چیزها بیرون نیستن، همراه خودت میان تو.بازی جک نیکلسون هم یه داستان جداست. نگاهش اون‌قدر عجیبه که نمی‌دونی بهش بخندی یا ازش بترسی.من دو بار دیدمش و دفعه دوم چیزایی دیدم که اولی اصلاً متوجهشون نشده بودم..

یه فیلم روان شناختی دیگه که در مورد ذهن روانپریشی صحبت میکنه. خیلی فیلم ترسناکیه من خودم با فیلم ترسناک نمیترسم ولی با این ترسیدم:)) . ولی عالیه نگاه کنید.

واقعاً فوق العاده اس ، وحشت ناک نیس ولی ترسناک هست و روانشناختی هست و روح و روان آدم رو بهم می‌ریزه ، اگر تحلیلش زو ببینید از هم چیزی ترسناک تره و این فیلم رو باید خیلی دقیق و ریزبینانه دید.

یه خانواده می‌رن توی یه هتل دورافتاده، ولی کم‌کم همه‌چی ترسناک و عجیب می‌شه.فضای فیلم خیلی مرموز و وهم‌آلوده و یکی از معروف‌ترین فیلم‌های ترسناک تاریخه.این فیلم از اوناست که حتی بعد از تموم شدنش حس می‌کنی یه چیزی درست نیست..