۱۴۰۵/۰۷/۲۶ ۰۴:۰۷
فیلم رو با این فکر شروع کردم که یه ترسناک معمولیه با یه ایدهی جذاب، ولی از یه جایی به بعد دیگه ترس اصلیش اون چیزی نبود که فکر میکردم.داستان از یه آرزوی خیلی ساده شروع میشه، آرزوی اینکه یکی دوستت داشته باشه. چیزی که تقریباً همهمون یه جایی از زندگی داشتیم. و فیلم آروم آروم نشونت میده که این آرزو، اگه به هر قیمتی برآورده بشه، میتونه چقدر ترسناک باشه.یه سوال از اول تا آخر پشتشه: عشقی که انتخاب نشده، هنوز عشقه؟ و وقتی اونی که میخوایش دیگه خودش نیست، تو دقیقاً چی رو داری؟جالبش اینه که فیلم یه طرف رو صرفاً بد نشون نمیده. یه جاهایی نمیدونی باید از کی بترسی و برای کی ناراحت بشی، و این حس رو تا آخر نگه میداره.و یه چیز دیگه، تنهایی توی این فیلم یه حس ناجور داره. از اون تنهاییهایی که آدم رو یه جور تصمیمهای اشتباه میکشونه، بدون اینکه خودش بفهمه کجا داره میره..
