اِلف یه صحنه داره که آدم اصلی فیلم با تمام ذوقش یه چیزی رو به بقیه نشون میده و همه فقط نگاهش می‌کنن. همون‌جا فهمیدم فیلم می‌خواد یه چیز دیگه بگه.مشکل اون آدم نیست. بقیه یادشون رفته چطوری بی‌دلیل خوشحال باشن. ما بزرگ‌ترها از ترس مسخره شدن، خودمون رو اون‌قدر خاموش کردیم که یکی که هنوز روشنه، عجیب به نظر میاد.یه لایه‌ی دیگه‌ش هم تعلق داشتنه. این‌که آدم یه جایی بزرگ شده و باهاش فرق داره، و باید بفهمه واقعاً کجا جا داره، نه فقط کجا به دنیا اومده.ویل فرل هم جوری بازی کرده که یه لحظه هم حس نمی‌کنی داره ادا درمیاره. همین باعث میشه بخندی و همزمان دلت براش بسوزه..

نوستالژی دهه هشتادیاس یه کمدی کریسمسی خیلی بامزه‌ست، ولی چیزی که باعث میشه دوستش داشته باشم اینه که همه‌چیز رو از نگاه یه آدم خیلی ساده و خوش‌بین می‌بینی.داستان درباره بادیه؛ کسی که با دنیایی روبه‌رو میشه که برای خودش کاملاً جدیده و با همون سادگی و ذوق بچگانه‌اش وارد زندگی آدم‌های دیگه میشه.فیلم بیشتر از اینکه دنبال داستان پیچیده باشه، درباره حفظ کردن اون حس کودکانه و خوش‌بینیه؛ حتی وقتی بزرگ شدی و دنیا دیگه مثل قبل ساده نیست. کمدی‌هاش هم واقعاً حال آدمو خوب می‌کنه..