اسکارلت جوهانسون توش از یه دختر بیچاره و ترسیده، یهو تبدیل به یه ابرقدرت دیوانه میشه که با فکر کردن می‌تونه همه رو پرت کنه و بکشه، همین دگرگونی و خفن شدنش واقعا حال میده!ایده اینکه آدم به ۱۰۰ درصد ظرفیت مغزش برسه و بتونه داده‌ها و دنیا رو ببینه، اینقدر عجیب و باحاله که تا آخرش میخکوبت می‌کنه. جلوه‌های ویژه‌ش هم وقتی که داره قدرتش رو نشون میده یا می‌تونه زمان و فضا رو دستکاری کنه، واقعا چشم‌نوازه اما خیلیی خاص یا عجیب غریب نیست.

با کلمات بیان نمیشه فقط میتونم بگم شاهکار خلقت بود حتی اگه واقعی هم نباشه.

فقط میتونم بگم به شدت لازمه که ببینید حرف رو کم میکنم وگرنه ساعت ها میشه درموردش نوشت به هر فیلم بازی واجبه دیدنش.

لوسی یه سؤال جالب رو می‌ذاره جلوی آدم؛ اگه واقعاً محدودیت‌هایی که برای ما ساخته شده کنار بره، چی میشه؟شاید خیلی از چیزهایی که فکر می‌کنیم «طبیعیه»، فقط محدودیت‌هایی باشن که از اول بهشون عادت کردیم. حالا اگه بتونیم از این مرزها عبور کنیم و به یه نسخه بالاتر از خودمون برسیم، واقعاً چه چیزی انتظارمون رو می‌کشه؟برای من جذاب‌ترین بخش لوسی همین فکره؛ اینکه شاید چیزی که ما اسمش رو «حد توانایی انسان» گذاشتیم، واقعاً آخر خط نباشه..

شاید بعضی وقتا نیشنویم که انیشتین فقط از 10 درصد مغزش استفاده میکرد حالا اگه به 100 درصد برسه چی میشه این فیلم دقیقا همینو نشون میده ببینیدش حتما.

یکم غیر منطقی بود اون مقدار مواد مخدر شیمیایی اگر تو بدن آزاد بشه احتمال مرگ صد از صده اگه از این چشم پوشی کنیم موضوع جالب و دیدنی داشت.

داستانش قشنگ بود ولی آخرش خیلی ضعیف شد و خیلی بد تموم میشه بنظرم ارزش یکبار دیدن داره و نمرش 5.