بیشتر از همه فضای تنگ و محدود قطار و زامبی های خیلی سریع و خشنش جذابش کردن! و تو این فضای تنگ داستان نه تنها خسته کننده نشده بلکه حذاب ترم شده و حتی فیلمبرداری و صدابرداری خیلی عالی هم داشتن! داستان رواییش هم بنظرم خیلی خوب بود هروند میتونست با یسری ابتکار های نویسندگی و حتی بداهه بهتر از این ها هم بشه! و بخش دارمش خیلی خوب بود! و حس همدردی و همدلی رو انتقال میداد و درعین حال خوی وحشیگری انسان رو هم تو شرایط سخت به رخ میکشید!.

زامبی‌های این فیلم برخلاف خیلی از فیلمهای دیگه، سریع و تهاجمی‌ان و می‌دوند و می‌پرند، که هیجان رو چند برابر میکنه. کل ماجرا توی فضای بستهٔ قطار میگذره و همین محدودیت، تنش رو غیرقابل‌تحمل میکنه چون جایی برای فرار نیست. مهم‌ترین پیام فیلم، جنگ بین آدماییه که به فکر جمعن و اونی که فقط به فکر خودشه و این تقابل، قلبِ داستانه. شخصیت اصلی از اول تا آخر دچار تغییرِ بزرگی میشه که ریشه‌ش عشقِ پدریه، نه قدرتِ فیزیکی. فیلم لحظه‌ای آرامش نداره و هر بار فکر میکنی اوضاع خوب شده، یه چالشِ بزرگتر میاد. بازیهای بازیگرا، مخصوصاً گونگ یو و کیم سو-آن، حسابی توی دل آدم مینشینن. فیلم با ظرافت به شکافِ طبقاتی و رفتارِ آدمها توی بحرانهای واقعی اشاره داره. پایانش از اون پایانه‌هاست که تا هفتهها باهات میمونه. فیلم ترکیبی از وحشت، اکشن، درام و اشک‌ریختنِ ناگهانیه و در نهایت یه تجربهٔ کاملِ سینماییه که هم سرگرم‌کنندهست، هم فکرتو درگیر میکنه، هم به دلت میزنه..

بسیار هیجان انگیز و پر از استرس اگر کسی فیلم های زامبی دوست داره این یکی از بهترین هاشه.