برعکس اکثر فیلمای عاشقانه، داستان دو نفر با سندروم داون رو روایت می‌کنه که خود بازیگراش هم واقعاً همین ویژگی رو دارن، پس یه حس واقعی و خالص بهت میده.چون عشق و پذیرش خودت رو از زاویه‌ای نشونت میده که تا حالا شاید ندیدی و همین سادگی و بی‌تکلفیش دل آدم رو می‌بره.چون با اینکه یه جاهایی احساسی و حتی سنگینه، ولی اونقدر امید و انرژی مثبت داره که آخرش حالت رو خوب می‌کنه.چون یه فیلم فیلیپینیه؛ یعنی برخلاف فضای شلوغ و پرخرج هالیوود، ساده، صمیمی و پر از حس انسانیه :))).