یکی از آن فیلم‌هایی بود که از ابتدا تا انتها اجازه نمی‌دهد آرام بنشینی. شاید بزرگ‌ترین نقطه قوت فیلم این باشد که به جای تکیه بر پیچش‌های داستانی یا غافلگیری‌های ناگهانی، مدام حس اضطراب و استرس را به مخاطب منتقل می‌کند.چیزی که بیشتر از همه توجهم را جلب کرد، واقع‌گرایی فیلم بود. شخصیت‌ها شبیه قهرمان‌های معمول فیلم‌های جنایی نیستند و اتفاقات هم بیش از حد سینمایی یا اغراق‌شده به نظر نمی‌رسند. همین موضوع باعث می‌شود فیلم حس تلخ و باورپذیری داشته باشد و مخاطب احساس کند با داستانی روبه‌رو است که می‌تواند در دنیای واقعی هم اتفاق بیفتد.یکی دیگر از نکات جذاب فیلم، شخصیت‌پردازی آن است. فیلم تلاش نمی‌کند همه چیز را سیاه و سفید نشان دهد و شخصیت‌ها را در قالب آدم‌های کاملاً خوب یا کاملاً بد قرار دهد. همین باعث می‌شود جهان فیلم طبیعی‌تر و واقعی‌تر به نظر برسد.اما چیزی که بیش از همه در ذهنم ماند، حس درماندگی و عصبانیتی بود که فیلم به مرور ایجاد می‌کند. بارها احساس می‌کنی که همه چیز می‌تواند بهتر پیش برود و بسیاری از مشکلات قابل حل هستند، اما اتفاقات همیشه آن‌طور که انتظار داری پیش نمی‌روند. همین موضوع باعث شد در طول تماشا بیشتر از هر چیز دیگری با شخصیت‌ها و شرایطشان درگیر شوم..