ایده‌ش مثل فیلم «حلقه» می‌مونه؛ یه طلسم یا نفرینه که دست به دست می‌چرخه، ولی اینبار از طریق یه تروما و یه لبخند ترسناک منتقل میشه. اینکه قربانی‌ها با اون قیافه‌های وحشتناک لبخند می‌زنن و بعدش خودشون رو می‌کشن، یه حس ترس و استرس دائمی بهت میده که تا آخرش نمی‌ذاره راحت باشی.بازی سوزی بیکن (نقش اصلی) هم واقعا خفنه؛ انقدر خوب نقش یه دکتری رو بازی می‌کنه که داره کم‌کم دیوونه میشه بخاطر اون نفرین، این که آدم‌های دور و برش فکر می‌کنن اون روانی شده، ولی خودش می‌دونه یه چیز واقعی داره شکارش می‌کنه، حس تنهایی و استرسش رو چند برابر می‌کنه.ترسش هم فقط جامپ‌اسکرهای الکی نیست، یه وحشت روانی خفه بهت میده که یهو با یه صحنه غافلگیرکننده قلبت رو می‌ریزه.

خیلی ترسناک نیست و یه فیلم ساده ست و به جاش خیلی استرس منتقل میکنه به بیننده و پیشنهاد میکنم اگه خیلی استرسی هستید این فیلمو تماشا نکنین.

ایده‌ش شاید ساده به نظر بیاد ولی خیلی خوب استرس منتقل می‌کنه. بعضی صحنه‌هاش واقعاً اعصاب‌خردکنن.