چیزی که بیشتر از همه جذبم کرد، فضای مرموز و سکوت‌های فیلم بود. درباره مرگ، عشق و رها نکردن گذشته‌ست. فیلمی که ممکنه همه دوستش نداشته باشن، ولی اگر با ریتمش همراه بشی، تا مدت‌ها فراموشش نمی‌کنی. نیکول کیدمن هم یکی از بهترین بازی‌های عمرش رو ارائه داده. بخصوص بازی زیر پوستی سکانس سینما.اسپویل: داستان زنی که بعد از سال‌ها سوگواری، با پسربچه‌ای روبه‌رو میشه که ادعا می‌کنه همسر از دست‌رفته‌شه. فیلم هیچ عجله‌ای برای جواب دادن نداره و مدام تو رو بین باور و تردید نگه می‌داره

آخر فیلم رو تا تیتراژ ببینید. رقص مدز میکلسن یکی از اون پایان‌هاییه که بعید می‌دونم به این راحتی از یادتون بره.فریب ایده عجیب که فیلم درباره نوشیدن الکل هست رو نخورید، درباره زندگی، حسرت، دوستی و پیدا کردن دوباره خودته. مدز میکلسن فوق‌العاده‌ست و پایان فیلم یکی از به‌یادموندنی‌ترین پایان‌هایی بود که دیدم.

اگر فکر می‌کنید این فقط یک فیلم اکشن و انتقامیه، اشتباه می‌کنید. فیلم ترکیب عجیبی از طنز سیاه، اکشن و احساسه. فیلمی که هم شدید می‌خندونتت، هم غافلگیرت می‌کنه و هم درباره سوگ و کنار اومدن با فقدان حرف‌های زیادی برای گفتن داره. مدز میکلسن هم مثل همیشه عالیه. عالی!

یک عاشقانه بسیار لطیف مانند اسم فیلم. چیزی که تو این فیلم تا آخر عمر باهاته، موسیقی فیلمه. پلاتهای طولانی جذاب.

مناسب تماشا با خانواده نیست. یک درام روانشناختی فوق العاده.از اون فیلم‌هایی که هرچی جلوتر میره، بیشتر آدم رو غافلگیر می‌کنه. اول فکر می‌کنی درباره یک رابطه ممنوعه‌ست، اما کم‌کم می‌فهمی داستان اصلی درباره تنهایی، وسواس، حسادت و نیاز آدم‌ها به کنترل کردن دیگرانه. بازی جودی دنچ و کیت بلانشت واقعاً در یه سطح دیگریه؛ دو تا بازیگری که حتی سکوت‌هاشون هم حرف می‌زنه. فیلمی که بعد از تموم شدنش هنوز داری شخصیت‌هاش رو قضاوت می‌کنی.

اگر دنبال یک عاشقانه غیر کلیشه ای هستید، اینو از دست ندید. داستان در چینِ دهه ۱۹۲۰ و وسط شیوع وبا می‌گذره. چیزی که این فیلم را برای من خاص کرد این بود که عشق را در راحتی و خوشی نشان نمی‌دهد، بلکه درست وسط سختی، تنهایی و ناامیدی متولد می‌کند. موسیقی فوق‌العاده الکساندر دسپلا و فضای زیبای فیلم هم کاری می‌کند که تا مدت‌ها از ذهنت بیرون نرود. از آن عاشقانه‌های آرام و لطیف!!

اول بگم این فیلم برای همه نیست. کاراکتر اصلی پسری همجنس‌گراست. اما داستانش بسیار عمیقه. یادمه بعد از دیدنش اینجوری بودم که چجوری یه فیلم می‌تونه درباره تنهایی اینقدر آرام و در عین حال دردناک حرف بزنه؟!چیزی که این فیلم رو خاص می‌کنه اینه که آروم‌آروم مرز بین واقعیت و خیال رو از بین می‌بره و بدون اینکه متوجه بشی وارد قلبت میشه.راحت میتونی بگی «فیلمو حس کردم» بجای اینکه بگی «فیلمو دیدم».

برای لذت نهایی بردن از یه سری فیلمها باید همون زمانی که ساخته شدن ببینی، وگرنه بعد از ساخت این شاهکارها، اینقدر از ایده و داستان و سبکشون الهام برداری میشه که نسخه های جدیدتر حتی قویتر رو میبینی!این فیلم در زمان خودش شاهکار بود! شاهکار! بی برو برگرد ! من همچنان از دیدنش لذت میبرم اما به افراد جدید که معرفی میکنم اونها لذت ما رو نمیبرن!

فیلمی برای تمام فصل ها ، تمام حال ها، تمام روحیه ها. ببین ! این فیلم در لیست فیلمهای مورد علاقه خودم در لیست ده فیلم برتر زندگیمه.

پیشنهادم برای صرفا عاشقان مد و لباسهای شیک نیست، داستانش برا گذراندن یک شب که نگی وقتم تلف شد، خوبه.

یک کمدی هوشمندانه درباره حرف‌هایی که نباید زده بشن، رازهایی که سال‌ها پنهان موندن و اینکه چقدر از نزدیک‌ترین آدم‌های زندگیمون خبر داریم. فیلمی که هم می‌خندونتت، هم کم‌کم معذبت می‌کنه. من قسمت‌هایی از فیلم رو قهقهه میزدم واقعا کمدیش برا من خیلی جذاب بود.

داستان فیلم، بشدت درگیرت می‌کنه با اینکه با ریتم آرامی شروع میشه و همون ریتم رو تا انتها پیش می‌ره، اما تعلیقش باعث اون دلهره در درونت میشه. داستان خیلی ساده ست اما تبدیل به یک بحران جدی میشه.

یادته بچه بودی دست میکردی تو کیسه برنج، چه کیفی میداد؟؟ پس این فیلمو ببین!

بعضی فیلم‌ها رو می‌بینی و رد می‌شی، بعضی فیلم‌ها می‌مونن و اذیتت می‌کنن. یک عشق بزرگ، یک حسرت بزرگ‌تر و روایتی که آرام‌آرام قلبت رو می‌گیره. برای من یکی از اون فیلم‌هایی بود که اشکم رو درآورد و هنوز بعد از سال‌ها داستان غم‌انگیزش و اون حسرت از ذهنم بیرون نرفته.

فیلم دو ساعت نیست، حدودا یک هفته ست. چرا؟ چون: دو ساعت فیلمو میبینی تا یک هفته بهش فکر می‌کنی. دوست داری درگیر بشی؟ ببین! داستانی ساده اما عمیق درباره قضاوت، شایعه و اینکه چطور یک سوءتفاهم کوچک می‌تواند زندگی یک انسان را زیر و رو کند. بازی مدز میکلسن در این فیلم واقعاً محشره. خصوصا نگاهش به دوستش داخل کلیسا که پوستر فیلم همون نگاهه.

اگر سینما رو بلدی و خوره سینما هستی بشین ببین و پلان پایانی بهت اثبات می‌کنه چرا ارزش داشت براش وقت بگذاری. در غیر اینصورت مطلقا پیشنهاد نمیشه. مثلا بخوای یه شب دل انگیز داشته باشی، اینو نبین!

یکی از بهترین فیلم‌های ترسناکی که دیدم، بدون اینکه نیاز داشته باشه مدام آدم رو بترسونه. بیشتر از ترس، با فضا، سکوت و حس مرموزی که می‌سازه آدم رو درگیر می‌کنه. خونه بزرگ و تاریک، بچه‌ها، رازهایی که کم‌کم آشکار میشن و بازی فوق‌العاده نیکول کیدمن باعث شده هنوز بعد از سال‌ها ماندگار باشه. از اون فیلم‌هایی که پایانش باعث میشه دوباره به کل داستان فکر کنی.

آروم شروع میشه ولی کم‌کم چنان درگیرت می‌کنه که بعد از تمام شدنش هنوز بهش فکر می‌کنی. داستان آلمان شرقی در دوران جنگ سرد و آدم‌هایی که زیر سایه ترس و کنترل زندگی می‌کنن. چیزی که فیلم رو فوق‌العاده می‌کنه، تغییر آرام یک انسانه؛ کسی که قرار بود فقط زندگی دیگران رو زیر نظر بگیره، اما کم‌کم خودش تحت تأثیر همون آدم‌ها قرار می‌گیره. بازی اولریش موهه فوق‌العاده‌ست؛ مخصوصاً سکوت‌ها و نگاه‌هاش. یک فیلم عمیق درباره انسانیت، وجدان و اینکه هنر چطور می‌تونه روی آدم‌ها اثر بذاره.

یک داستان عجیب و باورنکردنی از دوران جنگ که نشون می‌ده یک آدم برای زنده موندن تا کجا می‌تونه پیش بره. چیزی که فیلم رو برای فارسی‌زبان‌ها جذاب‌تر می‌کنه اینه که بازی با کلمات فارسی و معنی پشت هر اسم، یک لایه اضافه به داستان می‌ده که شاید بقیه تماشاگرها کمتر حسش کنن. فیلمی درباره بقا، انسانیت و اینکه گاهی یک کلمه می‌تونه زندگی یک آدم رو نجات بده. کمدی ظریفیه.

از اون فیلم‌هایی که بهتره هیچ چیز درباره داستانش ندونی و فقط بشینی ببینیش. یک معمای جنایی که مدام نظرت رو عوض می‌کنه و هر بار فکر می‌کنی جواب رو پیدا کردی، فیلم یه چیز جدید رو می‌کنه. از اون تریلرهایی که تا آخر نگهت می‌داره و بعد از تموم شدنش می‌گی «چطور تاحالا اینو ندیدم؟»

نه تریلر ببین نه سیناپس بخون. یرااست بشین پای تماشای فیلم تا انتها میخکوب نگهت مینداره. یه فیلم معمایی که از اول تا آخر کنجکاوت می‌کنه بدونی واقعاً چه اتفاقی افتاده. بازی با اعتماد، عشق و خیانت رو خیلی خوب پیش می‌بره. از اون فیلم‌هایی که بازم میگم بهتره چیزی درباره داستانش ندونی و فقط بشینی ببینیش.

حتی زمانی که در حال تماشای فیلم هستی به این فکر می‌کنی که «تو» چقدر افراد نزدیک زندگیت رو میشناسی؟!یک فیلم کمتر دیده شده و قدرنادیده!

یادم نمیاد آخرین بار کی یه سریال رو تموم کردم و دوباره از اول زدم ببینم. Ripley دقیقاً از اون کارهاست. سیاه‌وسفید بودنش(با دقت ها رنگ قرمز رو تو یه اپیزود میبینن)، فضای مرموز و جناییش و اون وسواسی که تو جزئیات داره، باعث میشه نتونی راحت ازش جدا بشی. به نظرم باید وقتی وقت کافی داری بشینی پاش، چون یه سریال نیست که بخوای نصفه‌نیمه ببینی. حساب کن چند ساعت وقت لازم داری و بعد شروعش کن. من که بعد از تموم شدنش دوباره از قسمت اول دیدمش.

یک فیلم عاشقانه که درباره عشق نیست. درباره خاطره ست. ریتم آروم و نگاه خاص هاماگوچی شاید برای همه نباشه، ولی اگه باهاش همراه بشی، حس عجیبی بعد از تمام شدنش باقی می‌مونه.

وقتی فهمیدم این داستان واقعیه بیشتر شوکه شدم. سریال فقط درباره یک قتل نیست؛ درباره تنهایی، انتخاب‌های اشتباه و آدم‌هایی‌ه که فکر می‌کنن کنترل زندگی دستشونه. بازی الیزابت اولسن یکی از دلایل اصلی دیدنشه.اسپویل: تضاد بین «یک قتل بسیار خشن» و «تبرئه شدن در دادگاه» یکی از چیزهاییه که داستانش رو تا این حد تکان‌دهنده کرده.

یه فیلم کلاسیک فوق‌العاده که هنوز هم تازگی داره. پشت ظاهر هالیوودی‌اش یه داستان تلخ و انسانی درباره رویاها، شهرت و فراموش شدن آدم‌هاست. حتماً ببینید.