اگر بخوام خودِ فیلم همزاد (The Double – 2013) رو از چند جنبه جداگانه امتیاز بدم.ایده و داستان۹فضای تاریک و خفه‌کننده۹.۵روان‌شناسی شخصیت‌ها۹بازی جسی آیزنبرگ۹کارگردانی۸.۵فیلم‌برداری و طراحی صحنه۹.۵مفهوم و نمادپردازی۹.۵پایان‌بندی۹سرگرم‌کنندگی۷.۵امتیاز کلی من۹ / ۱۰چیزی که برای من فیلم رو خاص می‌کنه اینه که نیهیلیسمش رو با دیالوگ‌های فلسفی توضیح نمی‌ده؛ با خودِ زندگی شخصیت نشانش می‌ده: آدمی که کار می‌کند، دیده نمی‌شود، عشق می‌خواهد، جایگزین می‌شود و حتی وقتی می‌خواهد از این چرخه بیرون بیاید، معلوم نیست اصلاً «خودِ واقعی»اش کدام بوده.با توجه به فیلم‌هایی دوست داشتم، به نظرم همزاد از آن فیلم‌هایی است که احتمالاً بعد از تمام شدنش بیشتر در ذهنت می‌ماند تا هنگام تماشا.این فیلم بیشتر سلیقه افکار کافکا فلسفی و معماری ذهنی هست..

یه آدم معمولی که یه نفر دقیقاً شبیه خودش پیدا می‌کنه. حس عجیبی داره ، ولی بازیها قشنگه.